Gevarieerd en leerzame week wildwatervaren in de Franse Alpen

Wat zal ik deze zomer eens doen? Voor een antwoord op die vraag had ik wel meer dan drie maanden de tijd tijdens het thuiswerken. Gelukkig kwam er ook een antwoord.

In 2015 ben ik voor het eerst in de wildwaterkajak gestapt voor een vaarweek in de Spaanse Pyreneeën. Ik had altijd de gedachte dat rivieren smal en stening zijn. Niets van waar bleek… Althans, de waterstand stond toen zo hoog dat het meer op zeevaren leek dan op wildwatervaren. Met 90 m2/sec aan water ging snel en stond er veel waterdruk. Normaal stroomt er maar 20 m2/sec door heen. Omdat de situatie toen zo extreem was wil ik er dit jaar nog een keer varen.

Plannen wijzigen door corona maatregelen

Helaas blijkt dat we door het aanscherpen van coronamaatregelen toch niet naar het gebied kunnen. Op twee dagen voor vertrek komt Erik van Europagaai met een alternatief, de Franse Alpen. Daar ben ik nog nooit geweest.

Onderweg naar de camping zie ik tussen de haarspeldbochten door de eerste rivieren. Het water glinstert mooi helder en de warmte komt door de ramen naar binnen.

De eerste dag is het invaren op de Durance. Na 1,5 jaar voor het eerst weer in de wildwaterboot is even wennen. De afgelopen tijd heb ik veel in m’n zeekajak gevaren. Op wildwater werkt het dan net weer even anders. Op de rivier staan de golven stil en beweegt het water, op zee bewegen de golven en staat het water stil (los van het tij).

Wildwatervaren in de Franse Alpen op de Durance met Europagaai.

Gat van de Durance ongekend hoge golf?

In de auto op weg naar de Durance vertelt Esmee over het Gat van de Durance. Ze vertelt het goed. In mijn hoofd is bij het instappen het Gat uitgegroeid tot een golf tot ongekende hoogte. Het valt mee, het is een mooie wals met haar nukken. Surfen lukt wel maar met enige moeite, de ‘bonken’ zijn nog wat stram.

Een dag later op de Boven Guil verzint Jasper een leuke oefening. Hij zit zogenaamd met zijn boot op twee stenen en wij moeten hem er op een of andere manier uit krijgen. Na enige moeite lukt het wel om hem ‘los’ te krijgen. Als we klaar zijn krijgen we nog de vraag of het ook sneller had gekund. Tja, we hadden je ook gewoon kunnen vragen of je uit had kunnen stappen. “juist!”, is het antwoord.

Wildwatervaren in de Franse Alpen op de mooiste rivieren.

Pittig riviertje

Het riviertje de Gyronde is wat pittiger. Althans als zeekayakker voelt het altijd wat vreemd om tussen grote rotsblokken te varen. Met zeedeining blijf ik daar altijd liever uit te buurt. Het is dus niet helemaal mijn water, zeg maar. Na een halfuurtje kom ik shocking klem te zitten op twee stenen. Hey, dit lijkt op de oefening van gister! Gelukkig steken mijn schouders nog bovenwater uit. Het water dendert alleen wel over mijn boot heen. Sido en Peter-Paul zijn ondertussen uitgestapt om me te helpen.

De kloof van aan het einde van de Ubaye is adembenemend mooi. Om er te komen varen een flinke afstand met een aantal pittige passages. Omdat we in twee groepen varen beveiligen we op sommige momenten de passages voor de andere groep met werplijnen. Het water is op deze hoogte nog flink koud. Na een dag varen merk ik ook dat ik behoorlijk ben afgekoeld. Ondanks de inspanningen op sommige momenten waar ik het warm van kreeg, spoelde het koude water soms flink door het neopreen.

Op de laatste vaardag varen we de Midden Guil en kunnen we zelf als groepje het afvaren zelf organiseren. Jasper kijkt toe. Dat blijkt een mooie oefening. Nu merk ik weer het verschil tussen zelf doen of je laten leiden. Verder vooruit kijken, overleggen met elkaar, keerwaters kiezen. Om samen op een veilige manier de rivier te varen. In een van de passages schiet ik alleen langs het afgesproken keerwater. Ik besluit om door te varen tot het einde. Niet heel handig want alleen op volle snelheid in de passage heb ik pas overzicht over het einde van de passage. Met grote vaart beuk ik door de zijkant van de wals heen die aan het einde ligt, in het keerwater achter een groot rotsblok. Met een knal plof ik in het water en de boot draait gelijk 180 graden door de keerstroom. Achter mij ploffen een voor een de anderen als badeendjes in het keerwater met een grote smile op het gezicht.

Albert-Jan Zijlstra

Artikel gepubliceerd in: Kanosport Magazine

Europagaai op Instagram

    Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

    Aanmelden